Het jaar is nu 4 dagen oud en sinds eergisteren ligt Nederland weer eens ouderwets onder een dik pak sneeuw. Het brengt een gevoel van nostalgie met zich mee, maar ook een besef van ouderdom. Want waar ik vroeger als kind/tiener met sneeuw naar buiten ging om te genieten van het weer, zit ik nu binnen van een afstand te genieten en alvast nadenkend hoe ik morgen het beste naar het werk kan gaan en hoe laat ik dan moet vertrekken om te zorgen dat ik er op tijd ben.
Maar diezelfde nostalgie zorgt er ook voor dat ik mijn blogpen weer eens heb opgepakt. Net zoals iedereen was ik aan het bloggen in de hoogtijdagen, maar op een gegeven moment was de interesse over. Ondertussen ben ik alleen wegens overlijden van mijn partner en kom je tot het besef dat het wel erg saai is om dingen te beleven die je met niemand kan bespreken.
Nou zou ik natuurlijk alles in een dagboek of bulletjournal kunnen plaatsen, maar het is veel leuker om jou als lezer mee te nemen in alle leuke dingen die ik zoal doe en mee maak.
Dus 2026, daar zijn we dan!
Dat klinkt verdrietig. Sterkte. Ik kwam deze blog tegen, omdat ik een meisje vroeger in de klas had met jouw naam..
Je naam zegt mij op dit moment niet veel, maar het zou kunnen dat we klasgenoten zijn geweest. Ik moet wel zeggen dat er nog iemand is met exact dezelfde voor en achternaam als ik.