Al van jongs af aan ben ik fan van Michael Jackson. Ik ben sowieso dol op Motown, maar de Jackson 5 en later Michael solo hebben altijd een speciale plek gehad in mijn leven. Zijn muziek maakte deel uit van mijn jeugd en is dat eigenlijk nooit meer níét geweest.
Toen de rechtszaken begonnen over het mogelijke misbruik van jonge jongens door Michael Jackson, wist ik oprecht niet wat ik ervan moest denken. Het beeld dat ik van hem had, strookte totaal niet met die beschuldigingen. Tegelijkertijd had ik ook van Bill Cosby nooit gedacht dat hij vrouwen zou misbruiken, en toch bleek dat achteraf wél waar te zijn.
Dat is misschien wel het lastige aan het hebben van idolen, zeker als ze uit de entertainmentwereld komen. Je bouwt een beeld op dat later kan botsen met de realiteit. Natuurlijk ben ik fel tegen seksueel misbruik, in welke vorm dan ook. Maar dat betekent niet automatisch dat ik Michael Jacksons muziek ineens minder voel, of dat The Cosby Show voor mij ineens geen betekenis meer heeft. Naarmate ik ouder word, merk ik dat ik heb moeten leren leven met dat ongemak.
Gisteren werd ik daar weer aan herinnerd toen ik op TikTok dit filmpje voorbij zag komen:
Zijn idee dat Michael Neverland oprichtte om kinderen te beschermen tegen de praktijken van Epstein e.a. en als resultaat daarvan neergezet werd als pedofiel is duidelijk een theorie, en ik neem het niet klakkeloos aan als waarheid. Maar het zette me wel opnieuw aan het denken. Want laten we eerlijk zijn: we weten inmiddels dat de media lang niet zo neutraal zijn als ze zelf graag beweren. Of alles wat er door de jaren heen over Michael Jackson is verteld klopt, durf ik dus best in twijfel te trekken.
Tegelijkertijd kan — en wil — ik ook niet zeggen dat Michael Jackson volledig onschuldig was. Ik was er niet bij. Ik kan alleen afgaan op verhalen van anderen, op rechtszaken, documentaires, interviews. En dan wordt het al snel een kwestie van wie je gelooft. Een eindeloos hij zei, zij zei.
Wat ik persoonlijk wel opvallend vind, is dat sinds de Epstein-files openbaar zijn gemaakt, er eigenlijk niets over Michael Jackson is opgedoken. Voor iemand die door velen zonder nuance als pedofiel wordt weggezet, voelt dat op z’n minst vreemd. Het bewijst niets, maar het roept bij mij wel vragen op.
Misschien is dat ook waar ik uiteindelijk blijf hangen: bij die vragen. Niet bij keiharde conclusies, maar bij de twijfel. Bij het besef dat sommige verhalen ingewikkelder zijn dan we graag zouden willen, zeker als het gaat om mensen die ooit een groot deel van je leven hebben gekleurd.